Op deze pagina vind je in het kort mijn verhaal terug. Over hoe de endometriose begon en hoe ik het gevecht ben aangegaan.

Mijn verhaal in een notendop

Mijn naam is Karin en ik heb endometriose. Sinds mijn eerste menstruaties heb ik al ontzettend veel pijn. Iedere maand weer. Toen ik dertig werd (letterlijk de dag van mijn 30e verjaardag) werd de pijn zo heftig dat ik amper meer kon lopen. Vanaf toen raakte alles in een stroomversnelling. Iedere menstruatie werd pijnlijker, maar ook werden de periodes daartussen erg pijnlijk. Zo pijnlijk dat ik niet meer kon functioneren en mijn baan kwijtraakte. Ook de hormoonschommelingen en psychische effecten (ook wel bekend als PMS) waren rampzalig. Boos, depressief, ongemotiveerd, kort lontje, verdriet. Misschien vond ik dat nog wel erger dan de (bijna onhoudbare) pijn. (Maar het zal uiteindelijk niet veel schelen).

In 2018 kreeg ik na maanden op zware pijnstilling (en in bed) geleefd te hebben een operatie.

Tijdens de laparoscopie verwijderden ze de ontstekingen aan de voorkant van mijn baarmoeder. Ik bleek endometriose in de meest vergevorderde stadium te hebben. Ze konden niet alles weghalen tijdens die operatie, want helaas zit een groot gedeelte van de endo achter mijn baarmoeder. En daar kunnen ze niet bij zonder mijn baarmoeder er ook uit te halen.

De operatie gaf verlichting op de pijn, maar helaas duurde het maar een half jaar voordat ik weer lag te kronkelen van de pijn op de grond. Inmiddels had ik nieuw werk gevonden en werd weer mijn contract niet verlengd. Gelukkig had ik in 2020 ook goed nieuws: ik was zwanger! Een wonderlijk lichtpuntje in het donkere bos, waar ik al zo lang ronddwaalde. In oktober beviel ik van een gezonde jongen.

De hele zwangerschap had ik geen last van endometriose klachten, maar de endometriose had me blijkbaar gemist want drie maanden na de geboorte van mijn kleine was ze weer in volle glorie terug. En daar probeer ik mee te leven.

Let the battle begin.. again

Het jaar na mijn zwangerschap begon de strijd tegen mij chronische ziekte weer. Nu met een pasgeboren baby erbij. Wat was het zwaar, maar tegelijkertijd voelde ik me heel gelukkig met mijn kleine man. Het gaf me de kracht om door te zetten. Na meerdere bezoeken aan artsen en gynaecologen, kwam ik er al snel achter dat ik er medisch gezien niet uit zou komen. Dat werd ook letterlijk door de artsen gezegd.

Goed en dan? Ik weigerde om de handdoek in de ring te gooien. Ik wilde van de pijn af. Ik wilde mijn, of in ieder geval een leven terug krijgen.

Contact met mij opnemen mag altijd. Stuur een mail naar info@levenmetendo.nl en ik zal zo snel als ik kan terug reageren.